Sunce je vec polako zalazilo kad su zazvonila crkvena zvona. Läuten - podsjetiti narod da Bog ceka. Petnaest minuta prije mise u Sonnenubergasse u Becu, porodica je cekala tramvaj da ih odveze u drugom pravcu. Ipak, zvona su napomenula oca da bi se djeca mogla pomoliti.

"U ime Oca i Sina i Duha Svetoga, amen," ponudi otac djeci ocekivani pocetak.

"Da budu svi zivi i zdravi, molim te Boze," doda majka.

"I da imaju sve sto pozele," nadoveza otac, gledajuci djecu koja su se to tada samo nijemo krstila.

Ohrabren lakocom molitvi, odvazi se stariji sin i obrati se Bogu.

"Dragi Boze," zapoce on sramezljivo.

"Da mi braco naraste veliki," rece on gledajuci u mladjeg brata koji se vec poceo meskoljiti na metalnoj klupi.

"I kad naraste," osmjeli se djecak,

"Da ima Ferari."

Amen.

Negdje izmedju vinograda i plavog Dunava mutne zelenkasto-smedje boje docekili smo novo ljeto, scucureni pod kisobranima sto pucketaju pod napadom bijesnih kapljica vode. Ja sam u svom jesenskom kaputu cekala ljeto da promoli glavu kroz teske oblake, ali ono - ovim kalendarskim varkama - samo je naglasavalo svoje odsustvo.

Ipak je bilo lijepo tamo negdje blizu Kremsa, gdje se dvorci izdizu uz obronke brdasaca i male, bajne kucice pretvaraju krajolik u igru djecije maste.

Fires filled the evening, lighting up the hillside. Along the facade of Durnstein castle, flames moved furiously to the rhythm of the raindrops coming down on the hundreds of spectators gathered to welcome the boats that would bring the summer along. Only the guest of honour was nowhere to be found.

In the end, however, it did not matter at all.

Varljivo Oktobarsko sunce iz dubokih tmina hladnih austro-ugarskih stanova izvlaci u setnju po drvecem obrubljenim alejama proslog carstva, lijepo dotjerane dame u novim mantilima. Te dame - starije gospodje koscatih lica i napucenih usana, elegantno izboranih ruku - skrivene pod sesirima zadnje Becke mode ulazu u gradske tramvaje (to divno cudo mehanike i tacnosti) i guraju se do visecih drzaljki koje se njisu pri svakom zaokretu vagona kao i dame koje su ih se primile.

Tim damama se ne dizem.

Ne zelim da ih uvrijedim svojim mladalackim dobrim odgojem. Neka se klate u stiklama dok tramvaj pokorava okuka, i nek' posrnu tu i tamo jer sta je posrtaj u tramvaju  spram onog pred godinama?

Zavidim nekad tim damama na modnom stilu - lijepe, nasminkane, pocesljane - i na zrelom samopouzdanju njegovanom bas tim godinama. I opet im zavidim, dok zajedno silazimo niz tramvajske stube u grad, na njihovom cilom koraku oblivenom oktobarskim zubatim suncem jednog takvog Altweibersommer dana.