Varljivo Oktobarsko sunce iz dubokih tmina hladnih austro-ugarskih stanova izvlaci u setnju po drvecem obrubljenim alejama proslog carstva, lijepo dotjerane dame u novim mantilima. Te dame - starije gospodje koscatih lica i napucenih usana, elegantno izboranih ruku - skrivene pod sesirima zadnje Becke mode ulazu u gradske tramvaje (to divno cudo mehanike i tacnosti) i guraju se do visecih drzaljki koje se njisu pri svakom zaokretu vagona kao i dame koje su ih se primile.

Tim damama se ne dizem.

Ne zelim da ih uvrijedim svojim mladalackim dobrim odgojem. Neka se klate u stiklama dok tramvaj pokorava okuka, i nek' posrnu tu i tamo jer sta je posrtaj u tramvaju  spram onog pred godinama?

Zavidim nekad tim damama na modnom stilu - lijepe, nasminkane, pocesljane - i na zrelom samopouzdanju njegovanom bas tim godinama. I opet im zavidim, dok zajedno silazimo niz tramvajske stube u grad, na njihovom cilom koraku oblivenom oktobarskim zubatim suncem jednog takvog Altweibersommer dana.